«ضربان روز»زهرا نیازاده -افزایش فشارهای اقتصادی، اضطراب‌های اجتماعی و تنهایی پنهان، باعث شده موضوع سلامت روان بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا کند. در این میان، پیشگیری از خودکشی دیگر فقط وظیفه روان‌شناسان نیست؛ بلکه یک مسئولیت اجتماعی برای خانواده‌ها، مدارس، رسانه‌ها و همه اعضای جامعه محسوب می‌شود.

پیشگیری از خودکشی یعنی شناسایی زودهنگام بحران‌های روانی، حمایت از افراد آسیب‌پذیر و ایجاد امید در لحظه‌هایی که فرد احساس می‌کند راهی برای ادامه ندارد. بسیاری از افرادی که به مرز فروپاشی می‌رسند، مدت‌ها با ناامیدی، اضطراب، فشار روحی یا احساس تنهایی زندگی کرده‌اند. به همین دلیل، توجه به نشانه‌های هشداردهنده مانند گوشه‌گیری، ناامیدی، تغییرات رفتاری و حرف زدن درباره بی‌ارزشی، اهمیت زیادی دارد.

زهرا نیازاده معتقد است رابطه خودکشی و تاب‌آوری، رابطه «خطر و محافظ» است؛ یعنی هرچه تاب‌آوری روانی افراد بیشتر باشد، توان عبور از بحران‌ها و بازگشت به تعادل نیز افزایش پیدا می‌کند. در واقع تاب‌آوری به افراد کمک می‌کند حتی در سخت‌ترین شرایط، دوباره امید را تجربه کنند.

یکی از مهم‌ترین راه‌های پیشگیری، کاهش انگ مشکلات روانی است. هنوز بسیاری از افراد از ترس قضاوت شدن، درباره افسردگی و فشارهای روحی صحبت نمی‌کنند. در حالی که گفت‌وگو، شنیدن بدون قضاوت و تشویق فرد به مراجعه به مشاور یا روان‌شناس، می‌تواند جان یک انسان را نجات دهد.

در کنار این موضوع، آموزش مهارت‌هایی مانند کنترل استرس، حل مسئله، ارتباط مؤثر و مدیریت احساسات، نقش مهمی در افزایش تاب‌آوری دارد. جامعه‌ای که درباره سلامت روان آگاه‌تر باشد، در برابر بحران‌های انسانی نیز ایمن‌تر خواهد بود.

پیشگیری از خودکشی یعنی ساختن جامعه‌ای که در آن هیچ‌کس احساس نکند در تاریکی تنها مانده است؛ جامعه‌ای که در آن امید، شنیده شدن و حمایت، جای سکوت و انزوا را بگیرد.