رسیدگی به این پرونده از خرداد‌ماه ۱۴۰۱ و با گزارش ناپدید شدن مردی در باقرشهر تهران آغاز شد. این مرد برای قرار با یک کارخانه‌دار از خانه بیرون رفت و دیگر به خانه بازنگشت. در ادامه جسد او در حالی که خفه شده بود پیدا شد.  مرد کارخانه‌دار (یاسر) در تحقیقات مدعی شد سه کارگر افغانش مرتکب قتل شده و بعد از کشور فرار کرده‌اند.
با گذشت چهار سال از ماجرا، پرونده در شعبه یازدهم دادگاه کیفری یک استان تهران مورد رسیدگی قرار گرفت و یاسر با رد اتهامش گفت: اواسط خردادماه در مغازه بودم که کارگران کارخانه تماس گرفتند و گفتند امیر (مقتول) در حالی که مست است به کارخانه آمده و فحاشی می‌کند. گفتم او همشهری ماست. کارش نداشته باشید. من و امیر با هم حساب و کتاب داشتیم و از هم بار می‌گرفتیم و به هم  بار می‌دادیم. امیر چند بار تماس گرفت و خواست حساب و کتاب کنیم که همراه هم به کارخانه رفتیم. به او گفتم مقابل در بماند. می‌دانستم با کارگران افغان کارخانه مشکل داشت. وارد کارخانه شدم و در حال صحبت با تلفن بودم که متوجه صدای امیر شدم که با کارگرها درگیر شده بود. وقتی به محوطه آمدم، سه کارگر افغانم او را با طناب خفه کرده و روی سینه‌اش نشسته بودند. ترسیدم که به من و پسر کوچکم هم حمله کنند. به همین خاطر با آنها همکاری کردم تا جسد را از کارگاه بیرون ببریم. بعد از آن تلفن همراه‌شان خاموش شد و فرار کردند. فردای آن روز موتور امیر را جا‌به‌جا کردم و دو روز بعد به آگاهی رفتم و دو سال بازداشت بودم.
یاسر در پاسخ به سوال رئیس دادگاه که پرسید کارگرها کجا رفتند، گفت: رفتند از اردوگاه نامه گرفتند و از سمت مشهد از کشور خارج شدند.
رئیس دادگاه دوباره پرسید: چطور بدون نام و نشان مال و اموالت را دست کارگرها سپردی، که یاسر گفت: پسرعموی آنها هنوز در باقرشهر است. دوربین‌های همسایه‌ها را بررسی کنید. احتمالا خروج آنها را ثبت کرده باشند.
در ادامه وکیل متهم هم گفت: بر‌اساس صورتجلسه‌ای که در پرونده است در آگاهی تماس تصویری با یکی از کارگرها گرفته شده و او اعلام کرده ایمان مرتکب قتل شده و موکلم نقشی در ماجرا نداشته است. کارگرها غیرقانونی وارد ایران شده و از طریق اردوگاه خارج شده‌اند.
پس از دفاعیات متهم و وکیلش  قضات برای تصمیم‌گیری وارد شور شدند.