شاکی در ادامه اظهاراتش مدعی شد که پس از سوار شدن به خودرو، این دو نفر او را به خارج از شهر منتقل کرده و در آنجا به او تعرض کرده‌اند. او گفت: «با وجود التماس‌هایم، به رفتار خود ادامه دادند و بعد از مدتی مرا در حوالی خانه پیاده کردند.»پس از ثبت این شکایت، با دستور قضایی، دو متهم شناسایی و بازداشت شدند و شاکی برای انجام معاینات تخصصی به پزشکی‌قانونی معرفی شد. در حالی که متهمان در مراحل اولیه تحقیقات اتهامات مطرح‌شده را رد می‌کردند، گزارش پزشکی‌قانونی وقوع تجاوز توسط یکی از متهمان را تأیید کرد.
با تکمیل تحقیقات مقدماتی، پرونده برای رسیدگی به شعبه هشتم دادگاه کیفری یک استان تهران ارسال شد. در جلسه رسیدگی، شاکی باردیگر در جایگاه حاضر شد و با تشریح جزئیات شب حادثه، اتهام خود را متوجه هر دو متهم دانست. در مقابل، متهمان ضمن رد اتهامات، عنوان کردند که در آن شب صرفا با شاکی گفت‌وگو داشته‌اند و از علت طرح چنین ادعایی بی‌اطلاع هستند.پس از استماع اظهارات طرفین و بررسی مستندات موجود در پرونده، قضات شعبه هشتم با توجه به گزارش پزشکی‌قانونی و دفاعیات ارائه‌شده، یکی از متهمان را به اعدام و متهم دیگر را به ۹۹ ضربه شلاق محکوم کردند.
با صدور این رأی، شاکی نسبت به حکم صادره اعتراض کرد و خواستار صدور حکم اعدام برای هر دو متهم شد. به دنبال این اعتراض، پرونده برای بررسی به دیوان‌عالی کشور ارسال شد.
قضات دیوان‌عالی کشور پس از بررسی پرونده، رأی مربوط به متهم ردیف دوم را نقض کردند و پرونده را برای رسیدگی مجدد به شعبه سوم دادگاه کیفری یک استان تهران ارجاع دادند. در جریان رسیدگی دوباره، متهمان نیز استشهادیه‌ای به دادگاه ارائه کردند که در آن، برخی از اهالی محل به حسن رفتار آنها اشاره کرده بودند.
در نهایت، قضات شعبه سوم دادگاه کیفری یک استان تهران پس از برگزاری جلسه رسیدگی به‌صورت غیرعلنی و بررسی مجدد محتویات پرونده، متهم ردیف دوم را باردیگر به ۹۹ ضربه شلاق محکوم کردند و عنوان کردند که عمل او از نظر دادگاه مشمول عنوان تجاوز به عنف تشخیص داده نشده است.