نیره عابدین‌زاده گفت: در یک پرونده، کودکی هنگام تولد هم یک انگشت اضافه در دستش داشت و هم مشکلی جسمی از بدو تولد برایش احراز شده بود. پدر و مادر این کودک، او را رها کرده بودند و می‌گفتند داشتن چنین فرزندی برای خانواده‌مان صورت خوشی ندارد. پدربزرگ و مادربزرگ کودک را نیز فراخواندیم اما انگار همه هم‌نظر بودند که کودک را رها کنند. در همان زمان، خانواده‌ دیگری مایل بود کودک را به فرزندی قبول کند.
وی افزود: در همان پرونده، پدر کودک را بازداشت کردم و گفتم این کودک را به خانواده‌ دیگری می‌سپارم. به مادر کودک هم گفتم اگر به بیمارستان بروی و سه روز به کودکت شیر بدهی، همسرت را آزاد می‌کنم. عابدین‌زاده تصریح کرد: به پرستار و بیمارستان هم گفتم ناظر باشند بر این‌که مادر به طفلش شیر بدهد. به خانواده جایگزین هم گفتم امکانات رفت‌ و آمد و شرایط مادر را تامین کنند. مادر رفت و به کودک شیر داد. روز سوم نشده بود که آمد و گفت بعد از آن‌که فرزندم را بعد شیر خوردن دیدم، دیگر نمی‌توانم از او جدا شوم. شوهرم در زندان بماند اما بچه‌ام را به من بدهید. داستان کاملا تغییر کرد و خانواده مطالبه‌گر شد. وی افزود: در حال حاضر نزدیک دو سال است کودک در خانواده‌ خود رشد می‌کند، وضع خوبی دارد و عمل جراحی‌ او با کمک خانواده جایگزین انجام شد. هر زمان نماینده‌ای از طرف ما برای بررسی وضعیت کودک می‌رود، پدر می‌گوید بهترین کاری بود که با من کردید وگرنه پشیمان می‌شدم.