سحرگاه چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵، در زندان قزل‌حصار، خانواده‌هایی با داغ از دست دادن عزیزانشان برای اجرای حکم قصاص گرد هم آمده بودند؛ اما پیش از آغاز مراسم اجرای احکام، جلسه‌ای برای صلح و سازش به ریاست قاضی محمد شهریاری، سرپرست دادسرای امور جنایی، برگزار شد.

جلسه‌ای که هدف آن نه انکار جرم و نه نادیده گرفتن حق قانونی اولیای دم، بلکه تلاش برای ایجاد فرصتی دوباره برای بخشش و بازگشت چند محکوم به زندگی بود.

قاضی شهریاری در سخنان خود با اشاره به جایگاه شرعی و قانونی قصاص، از خانواده‌های داغدار خواست پیش از تصمیم نهایی، بار دیگر به گذشت و آثار ماندگار آن بیندیشند.

وی با تکیه بر تجربه سال‌ها فعالیت قضایی گفت: با اجرای قصاص، عزیز ازدست‌رفته بازنمی‌گردد؛ اگر امروز مهلت بدهید، حقی از شما ضایع نمی‌شود، اما پس از اجرای حکم، دیگر فرصتی برای بازگشت وجود ندارد.در این جلسه، پیرمردی تحت تأثیر فضای صلح و سازش از حق قصاص گذشت. همچنین دو جوان که پدر خود را از دست داده بودند، با تأثیرپذیری از سخنان حاج علی عربی، خیر نیکوکار، به شرطی غیرمالی قاتل پدرشان را بخشیدند.با طلوع آفتاب و هنگام خروج از زندان، چهره مادرانی که با اشک و التماس خواهان بخشش بودند و در کنار آن، مادری که اجرای قصاص را طلب می‌کرد، لحظه‌ای از ذهن دور نمی‌شد.با خود اندیشیدم: چگونه ممکن است انسانی در لحظه‌ای از خشم و غفلت مرتکب جنایتی شود که پس از آن، مادرش برای نجات جان او به التماس و اشک بیفتد؟شاید لحظه‌ای تأمل هنگام عصبانیت، کلید پیشگیری از بسیاری از جرایم باشد؛ چراکه گاهی یک تصمیم نادرست، زندگی چندین خانواده را برای همیشه دگرگون می‌کند.در پایان، باید از تلاش همکاران قضایی، مسئولان زندان، مجموعه انتظامی، خیرین و همه کسانی که برای تحقق صلح و سازش تلاش می‌کنند، قدردانی کرد.

«فَاعْفُوا وَاصْفَحُوا حَتَّىٰ یَأْتِیَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ»

پس عفو کنید و درگذرید تا خداوند فرمان خویش را برساند؛ که خداوند بر هر چیزی تواناست.

سوره بقره، آیه ۱۰۹

از صفحه شخصی قاضی محمدشهریاری