سپس متهم در جایگاه ایستاد و گفت: اسفند سال ۱۴۰۳ تصمیم گرفتم برای بومگردی یک کارمند استخدام کنم و آگهی دادم. بعد دختر جوان برای کار تماس گرفت. او پیش از این مهمان بومگردی بود. گفتم از تهران تا اینجا دو ساعت راه است و تردد برای تو سخت می‌شود که گفت می‌توانم. اولین روز در خانه‌ام در تهران بودم که با دختر جوان قرار گذاشتم و او را تا بومگردی آوردم. برایم کاری پیش آمد و مجبور شدم برگردم. حدود شش ساعت بعد کارگر افغان بومگردی تماس گرفت و خبر داد دختر جوان به سمت غار رفته و دیگر بازنگشته است. گفتم یکی از کارگران را دنبالش بفرست. دو ساعت بعد کارگرم دوباره زنگ زد و گفت کسی را فرستاده اما دختر جوان را پیدا نکرده است.
وی ادامه داد: با کلانتری محل تماس گرفتم اما گفتند صبر کنید، چون گردشگر است بر می‌گردد. فردای آن روز با خانواده دختر تماس گرفتم اما پیگیر نشدند. چند روز بعد دوباره تماس گرفتم و گفتم کوله خواهرتان اینجاست که خواستند آن را به میدان ولیعصر ببرم. سرانجام اردیبهشت ماه جسد پیدا شد. من در قتل این دختر نقشی نداشتم و جسد جایی صعب‌العبور افتاده بود و کسی نمی‌توانست بعد از قتل آن را به آنجا انتقال دهد.
پس از دفاعیات متهم و وکیلش، قضات برای تصمیم‌گیری وارد شور شدند.